Standardy ochrony małoletnich

1. Bezpieczna wizyta

Dobro i bezpieczeństwo dziecka są priorytetem. Standardy obejmują każdą osobę poniżej 18. roku życia korzystającą z gabinetu oraz sytuacje, w których podczas wizyty pojawia się podejrzenie krzywdzenia — także poza gabinetem.

Dokument określa proponowane zasady pracy indywidualnej praktyki. Jeżeli w miejscu udzielania świadczeń działa inny podmiot, personel lub współpracownicy, należy ustalić zakres odpowiedzialności i wspólne procedury.

2. Relacja z dzieckiem

• Osoba prowadząca przedstawia się i wyjaśnia cel rozmowy, badania oraz dotyku językiem odpowiednim do wieku i potrzeb dziecka.
• Każdą czynność poprzedza wyjaśnienie. Badanie odbywa się z poszanowaniem wymaganej zgody i prywatności, przy odsłonięciu tylko potrzebnej okolicy ciała.
• Dziecko może zadawać pytania, sygnalizować ból, prosić o przerwę i powiedzieć, że coś jest niekomfortowe. Jego sygnały są uwzględniane; nie stosuje się przymusu jako sposobu uzyskania współpracy.
• Opiekun co do zasady może towarzyszyć dziecku. Jeżeli jego obecność może zagrażać dziecku, podejmuje się działania chroniące dziecko zgodnie z procedurą interwencji.
• Uwzględnia się niepełnosprawność, sposób komunikacji i szczególne potrzeby. W razie potrzeby ustala się dodatkowe wsparcie z bezpiecznym opiekunem.

Niedozwolone są przemoc, zawstydzanie, grożenie, dyskryminacja, komentarze seksualne, nieuzasadniony kontakt fizyczny, relacje o charakterze intymnym, utrzymywanie prywatnych kontaktów poza celem opieki oraz utrwalanie wizerunku bez właściwej podstawy i wymaganych zgód.

3. Gdzie zgłosić niepokój

Proponowana osoba odpowiedzialna za przyjmowanie zgłoszeń, koordynowanie interwencji i wsparcie: Anna Dietrich, 509 825 157, kontakt@annadietrich.pl. Zgłoszenie można przekazać również bezpośrednio w gabinecie. Nie wymaga ono dowodu krzywdzenia ani szczególnej formy.

Jeżeli zgłoszenie dotyczy Anny Dietrich lub kontakt z gabinetem nie jest bezpieczny, można zgłosić się bezpośrednio do Policji, prokuratury albo właściwego sądu rodzinnego. W bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia należy dzwonić pod 112.

Osoba przyjmująca zgłoszenie słucha spokojnie, nie ocenia dziecka i nie obiecuje bezwzględnej tajemnicy. Wyjaśnia, że może być konieczne przekazanie informacji osobom, które pomogą zapewnić bezpieczeństwo.

4. Postępowanie po zgłoszeniu

1. Bezpieczeństwo. Ocenić pilność, przerwać sytuację zagrażającą dziecku i w razie zagrożenia wezwać pomoc pod 112. Zapewnić niezbędne działania w granicach kompetencji.
2. Spokojne zebranie informacji. Zanotować zaobserwowane fakty i spontaniczną wypowiedź dziecka. Nie prowadzić własnego śledztwa, nie zadawać pytań sugerujących odpowiedź i nie zmuszać do wielokrotnego opowiadania.
3. Właściwe zawiadomienie. Anna Dietrich koordynuje zgłoszenie podejrzenia przestępstwa Policji lub prokuraturze, a zagrożenia dobra dziecka — właściwemu sądowi opiekuńczemu, gdy zachodzą ku temu przesłanki. Zgoda rodzica nie stanowi warunku realizacji ustawowego obowiązku zawiadomienia.
4. Przemoc domowa. Ustalić właściwą ścieżkę pomocy i zawiadomienia. Procedurę „Niebieskie Karty” wszczyna osoba ustawowo uprawniona; przed wdrożeniem standardów trzeba ustalić uprawnienia i sposób współpracy z właściwymi służbami.
5. Kontakt z opiekunem. Przekazać informacje bezpiecznemu opiekunowi, o ile nie zwiększa to zagrożenia i nie koliduje z działaniami właściwych organów. Nie konfrontować dziecka z osobą podejrzewaną o krzywdzenie.
6. Dokumentacja i dalsza pomoc. Zapisać decyzje, działania i osobę odpowiedzialną. Ustalić plan wsparcia oraz termin oceny sytuacji.

Jeżeli podejrzenie dotyczy osoby współpracującej z gabinetem, należy odsunąć ją od kontaktu z dziećmi na czas wyjaśnienia w zakresie niezbędnym do ochrony małoletnich i skierować sprawę do właściwych organów. Samo wewnętrzne wyjaśnienie nie zastępuje wymaganego zawiadomienia.

5. Plan wsparcia i dokumentowanie

Plan wsparcia uwzględnia bieżące bezpieczeństwo, bezpiecznego opiekuna, potrzeby zdrowotne i emocjonalne, kontakt do odpowiedniej pomocy oraz działania możliwe w granicach kompetencji gabinetu. Ustala się osobę koordynującą i termin sprawdzenia efektów; plan dostosowuje się do wieku i potrzeb dziecka.

Karta interwencji powinna zawierać datę, źródło informacji, opis faktów, podjęte działania, przekazane zawiadomienia, uzasadnienie decyzji i plan wsparcia. Dostęp otrzymują wyłącznie uprawnione osoby. Informacje nie są omawiane przy innych pacjentach ani umieszczane w publicznym kalendarzu.

Do uzupełnienia przed przyjęciem: miejsce bezpiecznego przechowywania kart, osoby upoważnione, zasady oddzielenia ich od dokumentacji medycznej i okresy przechowywania dla właściwych kategorii dokumentów. Projekt nie potwierdza wdrożenia tych zabezpieczeń.

6. Inne dzieci, urządzenia i wizerunek

Nie akceptuje się przemocy między dziećmi, wyśmiewania, naruszania intymności ani fotografowania innych pacjentów. W razie zdarzenia dorosły przerywa je, zapewnia bezpieczeństwo i informuje odpowiednich opiekunów, bez obwiniania dziecka.

Urządzenia używane podczas wizyty nie mogą służyć prezentowaniu szkodliwych treści lub utrwalaniu innych osób bez uprawnienia. Jeżeli dziecko ujawni zagrożenie w Internecie, stosuje się zasady interwencji, zabezpieczając potrzebne informacje bez rozpowszechniania szkodliwego materiału.

Przed wdrożeniem należy potwierdzić, czy gabinet udostępnia Internet lub urządzenia dzieciom, i opisać rzeczywiste zabezpieczenia. Nie należy deklarować filtrów, nadzoru ani blokad, których nie wdrożono.

7. Odpowiedzialność i przegląd

Proponowana odpowiedzialna za przyjęcie, aktualizację i udostępnianie standardów: Anna Dietrich. Przed dopuszczeniem innych osób do pracy z dziećmi należy wykonać wymaganą prawem weryfikację, określić obowiązki i udokumentować zapoznanie z procedurami oraz przygotowanie do interwencji.

Standardy w pełnej i skróconej wersji powinny być dostępne na stronie oraz w widocznym miejscu w gabinecie. Rodzic i dziecko mogą poprosić o ich objaśnienie.

Ocena aktualności odbywa się co najmniej raz na dwa lata, a także po istotnej zmianie organizacyjnej, przepisów lub zdarzeniu wymagającym zmiany procedury. Wnioski z oceny są dokumentowane na piśmie.

Przed publikacją jako obowiązujący dokument: potwierdzić odpowiedzialność, przygotowanie osób, ścieżki zawiadomień, lokalne kontakty pomocowe, zasady przechowywania oraz datę przyjęcia i następnego przeglądu.

8. Dla dzieci — Twoja wizyta

Możesz pytać.
Twój głos jest ważny.

W gabinecie masz prawo czuć się bezpiecznie. Powiem Ci, co chcę zrobić i dlaczego. Możesz poprosić, żebym wyjaśniła coś jeszcze raz.

• Powiedz „stop”, jeśli coś boli lub Cię niepokoi.
• Możesz poprosić o przerwę i obecność bliskiej, bezpiecznej osoby.
• Nikt nie może Cię wyśmiewać, straszyć ani dotykać bez wyjaśnienia i uzasadnienia.
• Jeśli ktoś Cię krzywdzi, powiedz zaufanej osobie. To nie Twoja wina.

Możesz powiedzieć mi o tym w gabinecie. Jeżeli boisz się rozmawiać ze mną, poproś o pomoc inną zaufaną dorosłą osobę. W pilnym niebezpieczeństwie dzwoń pod 112.